Πέμπτη 24 Μαΐου

Μερικές μέρες είναι διαφορετικές ….γιατί απλά συμβαίνουν τόσα πολλά που δεν προλαβαίνεις να τα αφομοιώσεις. Κι όταν τα ανακαλείς στη μνήμη σου νομίζεις οτι έγιναν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Αυτό συνέβη και την Πέμπτη 24 Μαΐου.

Πρώτη στάση το πρωί στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

Στην “Παιδική και Εφηβική Γωνιά” γνωρίσαμε την “καθημερινή ζωή στην αρχαία Αίγυπτο”

Δεύτερη στάση το μεσημέρι στον προαύλιο χώρο του Παιδαγωγικού Τμήματος του ΑΠΘ όπου η ομάδα “Παρτιζάνοι της Φυσικής” που αποτελείται από φοιτητές του ΑΠΘ μας έδειξε – και λέω “μας” γιατί και εμείς οι δασκάλες το ευχαριστηθήκαμε – πώς με καθημερινά υλικά μπορουμε να πλησιάσουμε τις Φυσικές Επιστήμες και να κατανοήσουμε δύσληπτες, για την ηλικία του Δημοτικού, έννοιες.

 

Εδώ θα σταθώ στο δημιουργό της ιδέας.  Έναν άνθρωπο που λατρεύω. Στο λήμμα Δάσκαλος το λεξικό πρέπει να λέει  Παναγιώτης Κουμαράς. Έχει όσα ονειρεύεσαι για έναν δάσκαλο: γνώσεις, φαντασία, δημιουργικότητα, καλλιέργεια πνεύματος, ευγένεια και ένα χαμόγελο αφοπλιστικό.
Σε ευχαριστούμε Δάσκαλε για όσα μας πρόσφερες και μας προσφέρεις ακόμα.

Η απογευματινή νεροποντή  δεν έγινε αισθητή στο Θέατρο του Δήμου όπου παρουσιάστηκαν τα κείμενα που είχαμε γράψει ως “Μικροί δημιουργοί του λόγου”. Δημιουργική γραφή και φαντασία με σοβαρότητα και απλότητα στην ομώνυμη εκδήλωση υπό τον συντονισμό της Δέσποινας Μιχελάκη και του Σωτήρη Αργυρού.

  Μερικές μέρες είναι απλά πιο γεμάτες από κάποιες άλλες και σε δράσεις και σε συναισθήματα που σου δημιουργούνται.

Στις επόμενες!

Big Dance, το γεγονός

Tο Βρετανικό Συμβούλιο διοργάνωσε στα σχολεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, την εκμάθηση της χορογραφίας. Το σχέδιο ήτανη ταυτόχρονη παρουσίαση της από όλους τους μαθητές στις 18 Μαΐου 2012.

Στις 15.00 ακριβώς  πανέτοιμοι/ες παρουσιάσαμε τη χορογραφία στην αυλή του σχολείου. Ησασταν όλοι και όλες εκεί. Αποδείξατε ότι αγαπάτε πραγματικά το σχολείο και είστε από τους μαθητές που ενδιαφέρονται, συνεργάζονται και αποδεικνύουν ότι κάτι αλλάζει στη νέα γενιά. Ολοι/ες μαζί αποδείξατε ότι όταν υπάρχει συνοχή σε μια ομάδα, όρεξη για δημιουργία και διάθεση μπορούν να γίνουν πανέμορφα πράγματα.

Είμαστε περήφανοι/ες για σας και την ζεστασιά με την οποία αγκαλιάσατε την εκδήλωση. Πάντα χαμόγελα και το κεφάλι ψηλά όσες δυσκολίες κι αν αντιμετωπίζετε.

Μια μεγάλη αγκαλιά και άπειρα μπράβο. Ησασταν όλοι και όλες υπέροχοι και υπέροχες.

Αφού ευχαριστήσω τις δύο συναδέλφους Μαριάνθη Εκμεκτζόγλου και Ελένη Γκότση για τη συνεργασία μας, να στείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ και την Αννα Χριστοδούλου και τη Χρυσούλα Μελίδου από το Βρετανικό Συμβούλιο για τη στήριξη  και την αμέριστη συμπαράστασή   τους.

Τέλος στέλνουμε όλοι/ες την αγάπη μας και τις ευχαριστίες μας στην κυρία Αλεξάνδρα και τον κύριο Γιώργο για την πολύτιμη βοήθειά τους.

Tο παραμύθι της μουσικής-Το τραγούδι του Αλέξιου.

Το τραγούδι του Αλέξιου για το “Παραμύθι της μουσικής” σε δύο εκδόσεις.
Μία από το ομώνυμο cd σε μουσική Κυριάκου Καλαϊτζίδη.
Tο παραμύθι της μουσικής-Το τραγούδι του Αλέξιου..
Και μία μόνο με τη μουσική, χωρίς λόγια, για εξάσκηση.

Tο παραμύθι της μουσικής-Το τραγούδι του Αλέξιου XΩΡΙΣ λόγια.

Big dance

Κάνοντας κλικ εδώ schools-pledge-full-run-through(small).mp4 βλέπουμε το βίντεο.

Tο Βρετανικό Συμβούλιο διοργανώνει στα σχολεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, την εκμάθηση της χορογραφίας και στην συνέχεια την ταυτόχρονη παρουσίαση της από όλους τους μαθητές στις 18 Μαΐου, είτε στην αυλή του σχολείου τους είτε για τα σχολεία της Αθήνας στην μεγάλη γιορτή χορού που θα στηθεί στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Εκείνη την ημέρα χορευτές και Ολυμπιονίκες θα διδάξουν στα παιδιά την χορογραφία μέχρι το μεσημέρι και στις 15.00 ακριβώς θα παρουσιαστεί η χορογραφία σε απευθείας σύνδεση με το Λονδίνο!

Εμείς μπορούμε να χορέψουμε το Big Dance στην αυλή του σχολείου μας.

Προετοιμαζόμαστε για την Παρασκευή 18 Μαΐου από τις 12.00 το μεσημέρι για να παρουσιάσουμε όλοι μαζί την χορογραφία στις 15:00 ακριβώς!

Κάνοντας κλικ εδώ παίρνουμε μια γεύση από τη χορογραφία. Ο δάσκαλος του χορού θα έρθει την Παρασκευή 11 Μαΐου στο σχολείο να μας τη διδάξει.

Ιστορίες της διπλανής πόρτας

Σας το είχα υποσχεθεί, μια ιστορία δική μου.

Να σας συστήσω.

Η Ιωάννα.

 

4ο Μαθητικό Συνέδριο Πληροφορικής

Μέσα στις εργασίες που επέλεξε η επιστημονική επιτροπή του 4ου Μαθητικού Συνεδρίου Πληροφορικής για να  παρουσιαστούν στην τελική φάση, στις 8 και 9 Μαΐου, στο Νόησις,  είναι και η εργασία που εκπονήσαμε συνεργαζομενοι με το 17ο Δ.Σχ. Θεσσαλονίκης , “Συνάντηση με το Γκόγια στο Τελλόγλειο“.

Η συνεδρία στην οποία θα παρουσιάσουμε την εισήγηση και το πρόγραμμα είναι την Τετάρτη 9 Μαΐου  2012 το πρωί και θα αναμεταδίδεται ζωντανά από το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο.

Συγχαρητήρια σε όλους και όλες  για την εξαιρετική δουλεια σας και πολλά λαμπερά χαμόγελα. Ας είναι η αρχή για πολλές ακόμα επιτυχίες.

Πέρα από το πρόγραμμα του συνεδρίου σας παραθέτω και το δημοσίευμα της εφημερίδας Αγγελιοφόρος  για τη διαδικτυακή Συνάντηση με το Γκόγια στο Τελλόγλειο.

Σ αναζητώ

Πώς ήρθαν τα πράγματα, σήμερα έφυγε ο τραγουδιστής της Σαλονίκης, σήμερα βρήκα το βίντεο  για την πόλη….

 

 

Η Θεσσαλονίκη μέσα από τα μάτια ενός νέου φωτογράφου, του Δημήτρη Δουτσιόπουλου. Γωνιές, φώτα, θάλασσα, χαρακτηριστικά της σημεία, κτιρια, άνθρωποι, στιγμές . Εγχρωμες ή ασπρόμαυρες, οι μυρωδιές της πρωινής αγοράς, η φθορά της καθημερινότητας, η ζωντάνια που της προσδίδουν οι φοιτητές, ο έρωτας κάτω απο τον Πύργο του Τριγωνίου, οι γερανοί  που σκίζουν τον ουρανό, οι λάντζες,  τα φορτηγά στην είσοδο του λιμανιού, οι ψαράδες στο μικρό Καραμπουρνού. Η θάλασσα και το χρώμα της που αλλάζει ανάλογα με τις διαθέσεις του του καιρού.

 

Το βλέμμα του φωτογράφου αιχμαλωτίζει την πόλη  και   ξεδιπλώνει πτυχές της  σε μια σειρά φωτογραφιών που αποτυπώνουν μια πόλη όπως τη ζούμε καθημερινά.

 

 

Η πόλη ζει ένα παρόν που καμία σχέση δεν έχει με το παρελθόν της. Μόνο αν φύγεις από κοντά της,  ανακαλύπτεις ότι δεν μπορείς να ζήσεις μακριά της. Σε παίρνει από το χέρι και σε περπατάει στην παραλία της  και χαρίζοντάς σου απλόχερα τις εναλλαγές στα χρώματα τ ουρανού και της θάλασσας αποζημιώνοντάς σε για τη μουντάδα της .

 

Μια μέρα χωρίς παπούτσια

Πέρσυ το ανακάλυψε η Έλενα. Μας άρεσε σαν ιδέα, αλλά ήταν αργά για να κάνουμε κάτι. Για πρώτη φορά   έβαλα ανάρτηση ως υπενθύμηση, οπότε αρχές Απριλίου φέτος η “Μέρα χωρίς παπούτσια” έκανε την επανεμφάνισή της.

“Μια μέρα χωρίς παπούτσια” , ένα γεγονός που εχει σαν σκοπό την ευαισθητοποίηση απέναντι στα παιδιά που δεν έχουν παπούτσια. Αυτή ήταν μόνο η αφορμή. Το φέραμε κοντά μας το θέμα μια και δε θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για τα παιδιά που δεν φοράνε παπούτσια. Αναζητήσαμε τα όσα εμεις θεωρούμε δεδομενα και συζητήσαμε το πόσο πρέπει να εκτιμάμε όσα έχουμε και κυρίως την υγεία μας.

Παιδαγωγική αξιοποίηση: (ars longa vita brevis δουλειες ανοίξαμε)

Είδαμε βίντεο της unicef  με τα δικαιώματα των παιδιών.

Στο μάθημα της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής ξαναανοίξαμε το κεφάλαιο “Ανάγκες”. Ξαναείδαμε ποιές είναι οι βιολογικές ανάγκες και ποιες οι κοινωνικές. Εστιάσαμε στα ….πόδια μας και αναζητήσαμε το γιατί να φοράνε … παπούτσια. Με τη σύμπραξη του Στ΄2 του 17ου Δ. Σχ. Θεσσαλονίκης  και του δασκάλου τους Τ. Παπά ( οι φίλοι μας που δουλέψαμε το wiki του Γκόγια μαζί) είδαμε ότι δεν είναι πολυτέλεια η ύπαρξη των παπουτσιών, αλλά ανάγκη.

Με τα βίντεο του “Μια μέρα χωρίς παπούτσια” είδαμε και την άλλη όψη του νομίσματος. Παιδιά που δεν έχουν κάτι που εμείς θεωρούμε δεδομένο και αυτονόητο. Που περπατάνε χιλιόμετρα χωρίς παπούτσια, που δεν μπορούν να πάνε στο σχολέιο γιατί υποχρεωτικά πρέπει να φοράνε παπούτσια και δεν έχουν, που υποφέρουν από ασθένειες γιατι τα πόδια τους είναι γυμνά.

Μάθαμε μια κανούργια λέξη : ενσυναίσθηση : «Να μπορούμε να βλέπουμε με τα μάτια του (άλλου) και να ακούμε με τα αυτιά του» Alder (1931),  μια διαδικασία κατά την οποία«εισέρχεσαι στον ιδιωτικό χώρο του άλλου και μένεις εκεί… ζεις προσωρινά στη ζωή του άλλου» (Carl Rogers, 1980)

Τα παιδιά έδειξαν ενδιαφέρον. Ζήτησαν να δημιουργηθεί σελίδα στο wiki της τάξης και αποτύπωσαν συναισθήματα, έγραψαν τραγουδάκι.

Το επόμενο βήμα ήταν να βγάλουμε τα παπούτσια μας και να  περπατήσουμε Ε΄ 1 και Ε΄ 2  και οι δασκάλες μαζί (πολύτιμη η συμβολή και η στήριξη της “παράλληλης” Ελένης Γκότση σε κάθε ιδέα που της παρουσιάζω, όσο εξωφρενική κι αν είναι….) ξυπόλητοι σε έναν δημόσιο χώρο.

Η επίσκεψή μας στο ΝΟΗΣΙΣ – Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσειο Τεχνολογίας ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε το happening. Μόλις φτάσαμε, εξηγήσαμε στους υπεύθυνους τι θέλαμε να κάνουμε και η θετική τους απάντηση αλλά και η  υποστήριξη της ξεναγού μας μάς άνοιξε το δρόμο. 

Πριν αρχίσει η ξενάγηση στο χώρο των αυτοκινήτων  βγάλαμε τα παπούτσια και τις κάλτσες μας. Με δειλά χαμόγελα, ντροπή, δισταγμό   στην αρχή, αποφασιστικές κινήσεις στη συνεχεια καθώς παπούτσια και κάλτσες τοποθετούνταν τακτικά δίπλα τους (αυτό δεν θα το ξαναδεί καμία μαμά…..) και μπροστά στα χαμόγελα όλων εμφανίστηκαν τα ποδαράκια. Γράψαμε τα αναγνωριστικά “Μια μερα χωρίς παπούτσια” και “One day without shoes”, Περπατήσαμε στο χώρο και ακολουθήσαμε την ξενάγηση. 

Στο πάρκο ανακάλυψαν κεραμίδια τα έβρεξαν, βρήκαν κι ένα φτερό και αφήσαμε το μήνυμα της δραστηριότητας και εκεί. Αυτό που ελιναι εμφανές είναι ότι διψάνε για ενεργοποίηση. Αγκαλιάζουν κάθε ιδέα που τα εμπλέκει και τα δραστηριοποιεί.  

Ακολούθησαν ζωγραφιές με συνθήματα με ιδιαίτερη προτίμηση στην … αγγλική γλώσσα.  

(Aπό την ιστοσελίδα του NOESIS)

Μια έκπληξη μας περίμενε σήμερα το πρωί όταν οι δασκάλες της Ε’ τάξης του 1ου Δημ. Νεάπολης μας ανακοίνωσαν ότι επιθυμούσαν οι ίδιες και οι μαθητές τους να παρακολουθήσουν …ξυπόλυτοι την προγραμματισμένη ξενάγηση στο Μουσείο Τεχνολογίας.

Η εκδήλωση “Μια ημέρα χωρίς παπούτσια” (που είναι κάθε χρόνο στις 10 Απριλίου) είναι ένα παγκόσμιο γεγονός που έχει σκοπό να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για την σημασία των παπουτσιών στη βελτίωση της ζωής των φτωχών παιδιών.

Καλή Ανάσταση

 Άγγελος προ του κενού μνημείου-

Εικόνα στο επιστύλιο εικοναστασίου από το Ναό της Παναγίας Θεοσκέπαστης, σήμερα στον Άγ. Ιωάννη τον Λαμπαδιστή (νάρθηκας) στον Καλαπαναγιώτη,Κύπρος

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Πάσχα Ρωμέϊκο
Την εσπέραν του Μεγάλου Σαββάτου του έτους 188… περί ώραν ενάτην, γερόντιόν τι ευπρεπώς ενδεδυμένον, καθόσον ηδύνατο να διακρίνη τις εις το σκότος, κατήρχετο την απ’ Αθηνών είς Πειραιά άγουσαν, την αμαξιτήν. Δεν είχεν ανατείλει ακόμη η σελήνη, και ο οδοιπόρος εδίσταζε ν’ αναβή υψηλότερον, ζητών δρόμον μεταξύ των χωραφίων. Εφαίνετο μη γνωρίζων καλώς τον τόπον. Ο γέρων θα ήτο ίσως πτωχός, δεν θα είχε 50 λεπτά δια να πληρώση το εισιτήριον του σιδηροδρόμου ή θα τα είχε κ’ έκαμνεν οικονομίαν. 

Αλλ’ όχι δεν ήτο πτωχός, δεν ήτο ούτε πλούσιος, είχε διά να ζήση. Ήτο ευλαβής και είχε τάξιμο να καταβαίνη κατ’ έτος το Πάσχα πεζός εις τον Πειραιά, ν’ ακούη την Ανάστασιν εις τον Άγιον Σπυρίδωνα και όχι εις άλλην Εκκλησίαν, να λειτουργήται εκεί, και μετά την απόλυσιν ν’ αναβαίνη πάλιν πεζός εις τας Αθήνας. 

Ήτο ο μπάρμπα-Πύπης, ο γηραιός φίλος μου, και κατέβαινεν εις τον Πειραιά διά ν’ ακούση το Χριστός Ανέστη εις τον ναόν του του ομωνύμου και προστάτου του, διά να κάμη Πάσχα ρωμέϊκο κ’ ευφρανθή η ψυχή του. 

……………………………………………………..

Την εσπέραν λοιπόν εκείνην του Μεγάλου Σαββάτου ότε κατέβαινεν εις Πειραιά πεζός, κρατών εις την χείρα τη λαμπάδα του, ην έμελλε ν’ ανάψη κατά την Ανάστασιν, μικρόν πριν φθάση εις τα παραπήγματα της μέσης οδού, εκουράσθη και ηθέλησε να καθίση επ’ ολίγον ν’ αναπαυθή. Εύρεν υπήνεμον τόπον έξωθεν μιας μάνδρας, εχούσης και οικίσκον παρά την μεσημβρινήν γωνίαν, κ’ εκεί εκάθησεν επί των χόρτων, αφού επέστρωσε το εις πολλάς δίπλας γυρισμένο σάλι του. Έβγαλεν από την τσέπην την σιγαροθήκην του, ήναψεν σιγαρέττον κ’ εκάπνιζεν ηδονικώς. 

Εκεί ακούει όπισθέν του ελαφρόν θρουν ως βημάτων επί παχείας χλόης και, πριν προφθάση να στραφή να ίδη, ακούει δεύτερον κρότον ελαφρότερον. Ο δεύτερος ούτος κρότος του κάστηκε ότι ήτον ως ανυψουμένης σκανδάλης φονικού όπλου. 

Εκείνην την στιγμήν είχε λαμπρυνθή προς ανατολάς ο ορίζων, και του Αιγάλεω αι κορυφαί εφάνησαν προς μεσημβρίαν λευκάζουσαι. Η σελήνη, τετάρτην ημέραν άγουσα από της πανσελήνου, θ’ ανέτελλε μετ’ ολίγα λεπτά. Εκεί όπου έστρεψε την κεφαλήν προς τα δεξιά, εγγύς της βορειανατολικής γωνίας του αγροτικού περιβόλου, όπου εκάθητο, τουκάστηκε, ως διηγείτο αργότερα ο ίδιος, ότι είδε ανθρωπίνην σκιάν, εις προβολήν τρόπον τινά ισταμένην και τείνουσαν εγκαρσίως μακρόν τι ως ρόπαλον ή κοντάριον προς το μέρος αυτού. Πρέπει δε να ήτο τουφέκιον. 

Ο μπάρμπα-Πύπης ενόησεν αμέσως τον κίνδυνον. Χωρίς να κινηθή άλλως από την θέσιν του, έτεινε την χείρα προς τον άγνωστον κ’ έκραξεν εναγωνίως. 

-Φίλος! Καλός! μη ρίχνεις… 

Ο άνθρωπος έκαμε μικρόν κίνημα οπισθοδρομήσεως, άλλά δεν επανέφερεν το όπλον εις ειρηνικήν θέσιν.ουδέ καταβίβασε την σκανδάλην. 

-Φίλος! και τι θέλεις εδώ; ηρώτησε με απειλητικήν φωνήν. 

-Τι θέλω; επανέναβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Κάθουμαι να φουμάρο το τσιγάρο μου. 

-Και δεν πας αλλού να το φουμάρης,ρε; απήντησεν αυθαδώς ο άγνωστος. Ηύρες τον τόπο, ρε, να φουμάρης το τσιγάρο σου! 

-Και γιατί; επανέλαβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Τι σας έβλαψα; 

-Δεν ξέρω ‘γω απ’ αυτά, είπεν οργίλως ο αγρότης· εδώ είναι αποθήκη, έχει χόρτα, έχει κι’ άλλα πράμματα μέσα. Μόνον κόττες δεν έχει, προσέθηκε μετά σκληρού σαρκασμού. Εγελάστηκες. 

Ήτο πρόδηλον ότι είχεν εκλάβει τον γηραιόν φίλον μου ως ορνιθοκλόπον, και διά να τον εκδικηθή του έλεγεν ότι τάχα δεν είχεν όρνιθας, ενώ κυρίως ο αγρονόμος διά τάς όρνιθάς του θα εφοβήθη και ωπλίσθη με την καραβίναν του. 

Ο μπάρμπα-Πύπης εγέλασε πικρώς προς τον υβριστικόν υπαινιγμόν. 

-Συ εγελάστηκες, απήντησεν· εγώ κόττες δεν κλέφτω, ούτε λωποδύτης είμαι· εγώ πηγαίνω στον Πειραιά ν’ ακούσω Ανάσταση στον Άγιο Σπυρίδωνα. 

Ο χωρικός εκάγχασε. 

-Στον Πειραιά; στον Αϊ-Σπυρίδωνα; κι’ από πού έρχεσαι; 

-Απ’ την Αθήνα. 

-Απ’ την Αθήνα; και δεν έχει εκεί εκκλησίαις, ν’ ακούσης Ανάσταση; 

-Έχει εκκλησίαις, μα εγώ τώχω τάξιμο, απήντησεν ο μπάρμπα-Πύπης. 

Ο χωρικός εσιώπησε προς στιγμήν, είτα επανέλαβε. 

-Να φχαριστάς, καϋμένε… 

Και τότε μόνον κατεβίβασε την σκανδάλην και ώρθωσε το όπλον προς τον ώμον του. 

-Να φχαριστάς καϋμένε, την ημέρα που ξημερώνει αύριον, ει δε μη, δεν τώχα για τίποτες να σε ξαπλώσω δω χάμου. Τράβα τώρα! 

Ο γέρων Κερκυραίος είχεν εγερθή και ητοιμάζετο να απέλθη, αλλά δεν ηδυνήθη να μη δώση τελευταίαν απάντησιν. 

-Κάνεις άδικα και συχωρεμένος νάσαι που με προσβάλλεις, είπε. Σ’ ευχαριστώ ως τόσο που δε μ’ ετουφέκισες, αλλά νον βα μπένε.., δεν κάνεις καλά να με παίρνεις για κλέφτη. Εγώ είμαι διαβάτης, κ’ επήγαινα, σου λέω στον Πειραιά. 

-Έλα, σκόλα, σκόλα τώρα, ρε… 

Και ο χωρικός στρέψας την ράχιν εισήλθεν ανατολικώς διά της θύρας του περιβολίου, κ’ έγινεν άφαντος. 

Ο γέρων φίλος μου εξηκολούθησε τον δρόμον του. 

Το συμβεβηκός τούτο δεν ημπόδισε τον μπάρμπα-Πύπην να εξακολουθή κατ’ έτος την ευσεβή του συνήθειαν, να καταβαίνει πεζός εις τον Πειραιά, να προσέρχηται εις τον Άγιον Σπυρίδωνα και να κάμει Πάσχα ρωμέϊκο. 

Εφέτος το μισοσαράκοστον μοι επρότεινεν, αν ήθελα να τον συνοδεύσω εις την προσκύνησίν του ταύτην. Θα προσεχώρουν δε εις την επιθυμίαν του, αν από πολλών ετών δεν είχα την συνήθειαν να εορτάζω εκτός του Άστεως το Άγιον Πάσχα. 

 

πηγή και ολκληρο το κειμενο:  Μυριόβιβλος

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου- Το κόκκινο κορδόνι

Την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου επιλέξαμε με το 2ο τμήμα της Ε να μην μιλήσουμε για παιδικά βιβλία, αλλά να δώσουμε στα παιδιά εικόνες από το βιβλίο “Το κόκκινο κορδόνι” και σε ομάδες  να τους προτρέψουμε να γράψουν αυτά τις δικές τους ιστορίες. Μετά συνθέσαμε τα όσα είχαν γράψει οι ομάδες σε μία ιστορία, τα δέσαμε σε ένα βιβλιαράκι και τα ετοιμάσαμε για να τα προσφέρουμε στη συγγραφέα του βιβλίου Βασιλική Νευροκοπλή.

Ο χώρος τους ήταν γνώριμος. Η Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Νεάπολης-Συκεών τους είχε φιλοξενήσει και στο παρελθόν.Αλλά τέτοια ησυχία καθώς ανέβαιναν τις σκάλες  κανείς δεν την περίμενε. Η φιγούρα στο κέντρο του χώρου τους κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Ο τρόπος που αφηγούνταν η φωνή που άλλαζε ανάλογα με το χαρακτήρα και τα συναισθήματα που περιέγραφε, η ευγένεια των ματιών έκοψαν την ανάσα στους 40 εντεκάχρονους και εντεκάχρονες που δεν την έχασαν στιγμή από τα μάτια τους. Απλή, προσιτή, ανεπιτήδευτη. Βασιλική Νευροκοπλή. Μια αποκάλυψη. Μας έδωσε τη μιαν άκρη από ένα “Κόκκινο κορδόνι” και κρατώντας την άλλη για τους ήρωές της μάγεψε το ακροατήριό της. Τους το αφηγήθηκε όλο με μιαν ανάσα και δεν ακούγονταν παρά μόνο ανάσες, αφού κανείς δεν είχε διάθεση να μιλήσει στο διπλανό του, και μάτια καρφωμένα στη δασκάλα-συγγραφέα-παραμυθού που κράτησε μέχρι το τέλος το κοινό της.

“Το κόκκινο κορδόνι” είναι ένα παραμύθι για την ομορφιά των απλών πραγμάτων που μας χαρίζουν την ευτυχία. Ένα παραμύθι για τη φιλία, για τη δύναμη της τέχνης, που όταν τη χειριστούμε με αγάπη, χαρίζει στα πράγματα δεύτερη-ίσως και αιώνια-ζωή…

Το κείμενο ρέει χωρίς περιττά στολίδια, η γλώσσα ένα χάδι. Δέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Απευθύνεται τόσο σε μικρούς όσο και μεγαλύτερους αναγνώστες. Ανοίγει διάλογο για θέματα που η διαχείρισή τους απαιτεί λεπτούς χειρισμούς. Χαρακτήρες τόσο ολοκληρωμένοι , όσο και ανοιχτοί στο πλέξιμο παράλληλων ιστοριών. Θεατρική η γραφή της, πλούσια σε συναισθήματα, κείμενο γεμάτο εικόνες και μουσική, κάτι που χαρακτηρίζει όλα τα έργα της.

Σε ευχαριστούμε Βασιλική που μας χάρισες, όχι απλά μια ιστορία, αλλά που μας άνοιξες πολλές πόρτες, που για κάποιους τουλάχιστον από μας, παρέμεναν κλειστές για χρόνια και έγινες πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

“Η έμπνευση είναι αέρας, είναι φως. Πριν από πολλά χρόνια ήταν χειμώνας, περπατούσα στην παραλία. Στην τσέπη του μπουφάν είχα “κάτι” κι έπαιζε μαζί του το χέρι μου, χωρίς να το βγάλω. Μετά από λίγη ώρα αισθάνθηκα καλύτερα. Το να ασχολούνται τα χέρια μας με κάτι μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα. Όταν το έβγαλα από την τσέπη μου ανακάλυψα ότι ήταν ένα κόκκινο κορδόνι….”

“Όλα αυτά χρόνια έγραφα κάθε μέρα. Δεν είχα συναίσθηση ότι  το μόνο που θέλω να κάνω είναι να γράφω.Ποτέ κάτι που κάνουμε δεν πάει χαμένο. Όλα περνάνε στο γράψιμο. Πρέπει να έχουμε υπομονή και να μην απογοητευόμαστε.”

Περίμενε υπομονετικά στο πάτωμα της βιβλιοθηκης να το ανακαλύψουμε; Πώς βρέθηκε  εκεί; Τι ιστορίες έχει ν αμας πει;  Ενα τόσο δα μικρό κόκκινο κορδονάκι μας ένωσε με τα φτερά της φαντασίας.